Hoe zijn de wegen?
Tot en met de Alpen is de route zeer autoluw en het wegdek meestal goed. Daarna zijn er bijna geen fietspaden meer en zijn drukkere wegen af en toe niet te vermijden. Bovendien zijn in de Povlakte en vooral in Midden-Italië de wegen helaas vaak schandalig slecht: barsten, grote gaten en hobbelig asfalt. Vooral in afdalingen is daardoor grote voorzichtigheid geboden, met name als door de schaduw van bomen de beschadigingen van het asfalt slecht te zien zijn. Fiets je niet graag op slechte of soms wat drukkere wegen, beperk je tocht dan tot Verona, het Gardameer of Venetië.
Onverharde wegen
In deel 1 (door Nederland en Duitsland) gaat de route voor zo’n 20% over onverharde wegen. Juist deze stukken zijn vaak erg mooi, omdat ze door natuurgebieden of langs leuke riviertjes gaan. Met een randonneur, hybride of mountainbike is een en ander prima te doen. Natuurlijk is dat ook afhankelijk van het weer: als het regent of kort gelegen flink geregend heeft zijn deze wegen doorgaans minder goed te berijden. In Nederland gaat het dan meestal om schelpenpaden; in Duitsland om steenslag (sommigen noemen het gravel of grind).
In deel 2 en 3 (door Oostenrijk en Italië) is vrijwel de hele route verhard. Slechts een enkele keer heb je hier te maken met een overhard weggedeelte, meestal omdat je anders op een drukke hoofdweg zou moetn fietsen.
Echt slechte onverharde wegen heb ik zoveel mogelijk vermeden, maar een enkele keer is aan slecht stukje van hooguit enkele honderden meters niet te ontkomen. Het feit dat er in de vele blogs die je onder Rome-route > Reisverhalen kunt lezen zelden wordt geklaagd over onverharde wegen in de route zegt natuurlijk ook wat!
Asfalttracks
Voor het langste onverharde stuk in de route (60 km – van de Duitse grens tot bij Düren) is een alternatieve asfaltroute compleet met kaartjes en naviagtietekst opgenomen in de gids. Wil je onverharde wegen echt zoveel mogelijk vermijden, download dan de 'asfalttracks': speciaal voor de racefiets gemaakte GPS tracks (zie GPS-pagina). Deze tracks vermijden onverharde wegen zo veel mogelijk. Maar let op: niet alle onverharde wegen zijn vervangen. Soms is er gewoon geen veilig asfalt-alternatief voorhanden, zoals langs de Neckar (halverwege deel 1) en voorbij Ravenna (hoofdroute in deel 3). In de nieuwste edities van de gidsen (uit 2025) is de route van de asfalttracks waar mogelijk aangegeven in paars. Als je zonder GPS fietst kun je lang niet altijd puur op het kaartbeeld deze asfaltvarianten volgen.
Tip: als je steeds wilt kunnen kiezen tussen de normale route en de asfaltroute (bijvoorbeeld om sneller op te schieten of omdat de onverharde weg door regen modderig is geworden) zet dan beide routes op je GPS-ontvanger of smartphone. Ik heb de normale route in lila weergegeven en de asfaltroute in donkerblauw, maar wellicht ondersteunt niet elk toestel dat kleurverschil.
Slecht asfalt in Midden-Italië
In Noord-Italië fiets je bijna overal op goede, geasfalteerde vrijliggende fietspaden. In de Povlakte is het asfalt hier en daar al slechter. Maar vooral in Midden-Italië is het door gebrek aan onderhoud vaak bedroevend slecht. Pas daar vooral in afdalingen voor op! En wees er ook op verdacht dat waar bomen langs de weg staan je de gaten in het asfalt minder goed kunt zien vanwege de vlekkerige schaduw van de bomen.